Bydgoszcz
12C
Słonecznie
35% wilgotność
Wiatr: 11km/h WSW
H 12 • L 12
6C
Pt
9C
Sob
13C
Nd
19C
Pon
22C
Wt
Lista odwołanych wydarzeń i zamkniętych miejsc [AKTUALIZACJE NA BIEŻĄCO]
Metropolia BydgoskaAKTUALNOŚCIKomentarz do wyroku TSUE w sprawie C 19/20 [RADCA w PIĄTEK]
30.04.2021 | 09:20

Komentarz do wyroku TSUE w sprawie C 19/20 [RADCA w PIĄTEK]

Na zdjęciu: Zapadło kolejne orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ws. frankowiczów.

Fot. freeimages

29 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał kolejny wyrok dotyczący tzw. kredytów frankowych. TSUE orzekł, że:

1.     Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany do stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, nawet jeśli warunek ten został zmieniony przez te strony w drodze umowy.

Dla kredytobiorców oznacza to jedno – zawarcie aneksów do umowy nie sanuje nieważności pierwotnej tejże umowy. A więc aneksy, które banki przygotowały po wejściu ustawy antyspreadowej nie były żadną nowacją (zmianą zobowiązania). Pierwotna nieważność umowy powoduje, że aneksy są po prostu bezskuteczne.

Nie powinno budzić wątpliwości, że zawarcie aneksu nie mogło wywrzeć żadnego wpływu na prawa konsumenta wynikające z dyrektywy 93/13/EWG. Okoliczność, że postanowienia niedozwolone w chwili orzekania przez sąd nie znajdują się już w umowie, nie może ograniczyć wynikającego z dyrektywy 93/13/EWG obowiązku przywrócenia konsumentowi pozycji prawnej i faktycznej, w jakiej znajdowałby się, gdyby takie postanowienia nigdy go nie wiązały. Powyższa okoliczność nie może zatem pozbawić ochrony konsumenta w odniesieniu do okresu, w którym niedozwolone postanowienia były stosowane oraz w odniesieniu do wszystkich skutków stosowania niedozwolonych postanowień (UWAGI NA PIŚMIE RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ przedkładane na podstawie art. 23 Statutu Trybunału Sprawiedliwości w postępowaniu o wydanie orzeczenia wstępnego w sprawie C-19/20).

Przepisów ustawy antyspreadowej nie należy traktować jako środka przyjętego w celu wdrożenia art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG. Przepisy tej ustawy nie stanowią środka mającego rozwiązać problem związania konsumentów niedozwolonymi postanowieniami umownymi. Ustawodawca, uchwalając ustawę antyspreadową, miał zamiar – wyłącznie na przyszłość – ograniczyć problem arbitralnie ustalanych przez banki spreadów. Ustawa antyspreadowa nie rozwiązywała natomiast problemu naruszenia praw konsumentów na skutek umieszczania przez banki w umowach kredytu niedozwolonych postanowień odnoszących się do spreadu. W tej kwestii rozstrzygające były i nadal pozostają przepisy prawa krajowego przyjęte w celu wdrożenia dyrektywy 93/13.

2.     Wykładni art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy dokonywać w ten sposób, że z jednej strony nie stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy usunął jedynie nieuczciwy element warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, w wypadku gdy zniechęcający cel tej dyrektywy jest realizowany przez krajowe przepisy ustawowe regulujące korzystanie z niego, o ile element ten stanowi odrębne zobowiązanie umowne, które może być przedmiotem indywidualnej kontroli pod kątem nieuczciwego charakteru. Z drugiej strony, przepisy te stoją na przeszkodzie temu, by sąd odsyłający usunął jedynie nieuczciwy element warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, jeżeli takie usunięcie sprowadzałoby się do zmiany treści tego warunku poprzez zmianę jego istoty, czego zbadanie należy do tego sądu.

W tym fragmencie TSUE stwierdził, że sądy nie mogą w żaden sposób modyfikować treści umowy. Stosowane przez niektórych sędziów uzupełnianie luki po eliminacji klauzul niedozwolonych jest więc błędem. Żaden kurs CHF nie może służyć do przeliczenia umowy, a co za tym idzie, zaklejanie umowy kursem NBP nie jest prawidłowym postępowaniem.

3.     Wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że do sądu krajowego, który stwierdza nieuczciwy charakter warunku umowy zawartej przez przedsiębiorcę z konsumentem, należy poinformowanie konsumenta, w ramach krajowych norm proceduralnych i w następstwie kontradyktoryjnej debaty, o konsekwencjach prawnych, jakie może pociągnąć za sobą stwierdzenie nieważności takiej umowy, niezależnie od tego, czy konsument jest reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.

TSUE zabezpiecza w tym zakresie interes kredytobiorcy, zapewniając mu przekazanie informacji związanych z konsekwencjami ustalenia nieważności umowy. Taką konsekwencją jest na przykład obowiązek spłaty kapitału.

W mojej ocenie, nie sposób wnioskować na gruncie orzecznictwa TSUE, iż na Sądzie krajowym ciąży jakikolwiek informacyjny względem konsumenta poza daniem mu do zrozumienia, iż widzi możliwość unieważnienia umowy. W takiej sytuacji konsument ma prawo zrezygnować z ochrony, która wynikałaby z pełnego uwzględnienia skutków przewidzianych przez dyrektywę 93/13 oraz przepisy krajowe względem abuzywnych postanowień umownych.

Na pewno w tym wyroku zabrakło odniesienia się do kwestii wynagrodzenia za korzystanie z kapitału. Jakkolwiek uznać należy, że roszczenie takie nie ma podstawy prawnej, za zasadne wydaje się, aby TSUE bądź Sąd Najwyższy wypowiedział się jednoznacznie w tym temacie.

Należy jednak stwierdzić, że TSUE podtrzymał swoją linię orzeczniczą, nie dokonywał żadnych modyfikacji, która mogłaby być ewentualnie niekorzystna dla kredytobiorców.

Jeśli masz ochotę poczytać trochę o kredytach frankowych, to udostępniłem darmowego ebooka, który stanowi wstęp do problematyki kredytów powiązanych z CHF. Można go brać TUTAJ.


W razie pytań czy też wątpliwości napisz do mnie maila na adres: prawnik@metropoliabydgoska.pl.


Przemysław PIĄTEK
radca prawny
—————————–
» tel. 792 262 264
»  www.radcapiatek.pl
https://www.facebook.com/radcapiatek/

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments

Powiązane treści