Bydgoszcz
14C
Niebo częściowo zachmurzone
88% wilgotność
Wiatr: 10km/h W
H 14 • L 14
14C
Pt
17C
Sob
17C
Nd
17C
Pon
15C
Wt
Lista odwołanych wydarzeń i zamkniętych miejsc [AKTUALIZACJE NA BIEŻĄCO]
Metropolia BydgoskaAKTUALNOŚCIUmowy frankowe naruszają zasady współżycia społecznego [RADCA w PIĄTEK]
13.08.2021 | 06:45

Umowy frankowe naruszają zasady współżycia społecznego [RADCA w PIĄTEK]

Na zdjęciu:

Fot. FreeImages

Zgodnie z art. 5 KC, nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Jak celnie wyjaśnił Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 roku (sygn. akt V ACa 937/16) idea tego przepisu sprowadza się do tego, aby pozbawić ochrony prawnej takie działania osób uprawnionych, które są nie do pogodzenia z zasadami słuszności i sprawiedliwości. Bezwzględnie żądanie wzajemnego zwrotu świadczeń z nieważnej umowy kredytowej może prowadzić niejako do powtórnego pokrzywdzenia kredytobiorcy już raz skrzywdzonego działaniami banku, a tego typu sytuacje należy traktować jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego ograniczają swobodę umów stron (art. 3531KC) oraz są jednym z czynników wyznaczających sposób wykonania zobowiązania (art. 354 § 1 KC).

Umowy kredytów frankowych (indeksowane i denominowane) są sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, a to z następujących powodów:
Kredytobiorca został wprowadzony w błąd, co do kosztów spłaty kredytu. Kredyt złotowy niewaloryzowany wcale nie byłby droższy w spłacie. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości, że kredyt był dla kredytobiorców produktem niekorzystnym, skoro obciążał ich dodatkowo nieograniczonym ryzykiem walutowym (jednostronnie kształtowanym przez bank).


SPRAWDŹ: WCZEŚNIEJSZE ODCINKI CYKLU RADCA W PIĄTEK


Nie ulega przy tym wątpliwości, że w stosunkach z klientami powinien bank działać w granicach dobrze pojętego nie tylko interesu własnego, ale także z uwzględnieniem interesu klienta. Bez poinformowania klientów o skutkach zawarcia umowy, w tym zwłaszcza bez rzetelnej informacji o jej kosztach kredytobiorca, nie będący profesjonalistą w dziedzinie finansów i bankowości, nie ma możliwości dokonania właściwej analizy ryzyka, jakie związane było z umową i dokonania właściwego, świadomego wyboru produktu bankowego. Kredytobiorcy wystawieni byli na ryzyko kursowe związane z kredytem, ale ryzyko to nie było współmierne do korzyści, gdyż koszt tego kredytu nie był niższy niż koszt kredytu w złotówkach. Brak było zatem ekonomicznego uzasadnienia dla zaciągnięcia takiego kredytu.

Banki nie wywiązały się należycie z obowiązków udzielenia kredytobiorcom rzetelnych, kompletnych informacji, umożliwiających im podjęcie świadomej i racjonalnej decyzji co do wyboru produktu bankowego. Każdy kredytobiorca naraził się bowiem na nieograniczone ryzyko w związku z możliwością jednostronnej zmiany kursu CHF, zaś bank żadnego ryzyka nie ponosił.

Brak jest normatywnej definicji zasad współżycia społecznego, które określa szeroko doktryna i orzecznictwo. Jako zasady współżycia społecznego, stanowiące klauzulę generalną, w odniesieniu do danego stosunku prawnego należy rozumieć ogół norm moralnych i społecznych kształtujących postępowanie w oparciu o powszechny system aksjologiczny stron zawierających stosunek prawny, pod względem etycznym, moralnym, zgodnie z zasadami uczciwego obrotu.

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 1966 roku w sprawie o sygn. akt III CR 306/63 wskazano, iż jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego można uznać wprowadzenie w błąd przez drugą stronę stosunku prawnego, jeżeli wywołało to po stronie uprawnionego do ochrony praw podmiotowych szkodę.
Banki względem kredytobiorców dopuściły się naruszenia fundamentalnych zasad współżycia społecznego tj. zasady lojalności, poprzez nieinformowanie i pomijanie istotnych informacji dla całego zobowiązania, uczciwości obrotu handlowego, poprzez świadome przemilczanie ryzyka związanego z kredytem, dobrych obyczajów handlowych, poprzez instrumentalne traktowanie kredytobiorców, w celu sprzedaży właśnie kredytu tzw. frankowego, a nie złotówkowego, niejako za wszelką cenę.

Udzielanie kredytów frankowych było procederem doskonale zorganizowanym, począwszy od reklamy, oferowania produktu, przedstawiania produktu w prasie i telewizji, telefony marketingowe czy bezpośredniego sprzedawcę lub doradcę w banku. Każdy pracownik banku miał odpowiednią prowizję lub premię od sprzedaży kredytu frankowego, która była znacznie wyższa aniżeli od kredytu udzielanego w złotówkach.

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2010 roku w sprawie o sygn. akt IV CSK 555/2009 wskazano, iż „W płaszczyźnie stosunków kontraktowych zasady współżycia społecznego wyrażają się istnieniem powszechnie akceptowanych reguł przyzwoitego zachowania się wobec kontrahenta. Szczególne znaczenie mają reguły uczciwości i rzetelności tzw. „kupieckiej”, których należy wymagać od przedsiębiorcy – profesjonalisty na rynku, a mianowicie przestrzegania dobrych obyczajów, zasad uczciwego obrotu, rzetelnego postępowania czy lojalności i zaufania. Zatem każda ze stron umowy pożyczki, a więc także udzielający pożyczki, powinien powstrzymać się od wszelkich zachowań, które świadczą o braku respektu dla interesów partnera lub wywołują uszczerbek w tych interesach”.

Jeśli masz ochotę poczytać trochę o kredytach frankowych, to udostępniłem darmowego ebooka, który stanowi wstęp do problematyki kredytów powiązanych z CHF. Możesz go pobrać całkowicie za darmo TUTAJ

W razie pytań czy też wątpliwości napisz do mnie maila na adres: prawnik@metropoliabydgoska.pl

Przemysław PIĄTEK
radca prawny
>> tel.: 792-262-264
>> www.radcapiatek.pl
https://www.facebook.com/radcapiatek/

0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments

Powiązane treści